ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΟΥ «ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΥ ΤΟΞΟΥ»

                          

Άρθρο του Απόστολου Καραΐσκου στην εφημερίδα «Εμπρός»

Κάθε μέρα γίνεται όλο και πιο φανερό, ότι η εικόνα των κομμάτων που αυτά­ρεσκα και παρελκυστικά, αυτοαποκαλούνται «συνταγματικό τόξο», έχει υποστεί ανήκεστο βλάβη, αγγίζοντας το έσχατο σημείο απαξίωσης στα μάτια και τη συνείδη­ση των Ελλήνων.

Οι συντεχνίες αυτές των επαγγελματιών της πολιτικής, με την αρρωστημένη εξάρ­τηση από την «πρέζα» της εξουσίας, οι οποίοι αποδεδειγμένα δεν πρόσφεραν ποτέ τίποτε σε αυτόν τον τόπο, παρά μόνο τον έβλαψαν και μάλιστα ποικιλοτρόπως, δεν έχουν πια να πούνε τίποτε στους πολίτες, έχουν ξοφλήσει.

«Με τις εκλογές μεταλλάσομεν τυράν­νους», έγραψε κάποτε ο Παπαδιαμάντης. Πράγμα που σημαίνει, ότι το πολιτικό σύστη­μα της φερ’ ειπείν αντιπροσωπευτικής δημο­κρατίας που έχουμε σήμερα, δεν είναι κατα­ξιωμένο στη συνείδηση του κόσμου σαν κο­ρωνίδα του πολιτικού μας πολιτισμού, όπως προπαγανδίζουν οι πολιτικάντηδες.

Απλά η χώρα για πολύ συγκεκριμένους και γνωστούς ιστορικούς λόγους, είναι παγιδευμένη σε ένα καθεστώς το οποίο έχει επιβληθεί από το πολιτικοοικονομικό κατε­στημένο που την ελέγχει θεσμικά. Ένα κα­τεστημένο που δεν σέβεται ούτε τηρεί, έστω στοιχειωδώς, τους κανόνες που το ίδιο έχει επιβάλλει.

Είναι δηλαδή προφανές, ότι δεν πρόκει­ται για ένα δημοκρατικό πολίτευμα, αλλά για ένα πολιτικό σύστημα με το οποίο οι ξέ­νοι ελέγχουν την χώρα μας, με τη βοήθεια των ντόπιων «ανεξάρτητων» πολιτικών κομ­μάτων, χωρίς αυτοί να φαίνονται. Ή τουλά­χιστον αυτό επιδιώκουν.

Τα προγράμματα αυτών των ηθικά «ασπόνδυλων» ξενόδουλων κομμάτων, σύμφωνα με τα οποία μπορείς να επιλέξεις να είσαι Έλληνας, όπως μπορείς να είσαι Παναθηναϊκός ή Ολυμπιακός, δεν κομίζουν πια καμία πολιτική πρόταση, κανένα όραμα για τους Έλληνες. Συνιστούν τις πολύχρω­μες ιδεολογικές κουρελούδες ενός εθνομη­δενισμού, κοινού για όλα τα κόμματα του «συνταγματικού τόξου», αλλά εκφρασμέ­νου με διαφορετική ρητορική.

Τα κόμματα αυτά είναι οι «εναλλασσό­μενοι τύραννοί» μας στην εξουσία, οι «πο­λυσυλλεκτικές» χωματερές, όπου εντα­φιάστηκαν ό,τι κατέγραψαν χιλιετίες ελλη­νικής ιστορίας, «χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ», όπως θα έλεγε και ο ποιητής.

Είναι δική τους η πολιτική ευθύνη για το ότι ο Έλληνας δεν νιώθει το κράτος σαν υπηρέτη των αναγκών του, αλλά σαν έναν δόλιο επίβουλο. Σαν κάτι που προσπαθεί να του κάνει κακό με κάθε τρόπο, που πα­σχίζει να τον καταστρέψει.

Είναι κατόρθωμα των πολύχρωμων κου­ρελούδων της μεταπολίτευσης η παιδεία και οι κοινωνικές νόρμες που διαμόρφωσαν τον σημερινό Νεοέλληνα. Αυτόν που ο νοσηρός ατομισμός που του έχει εμφυτεύσει ο βοσκηματώδης Ιστορικός Υλισμός της γενιάς του Πολυτεχνείου, τον κάνει να συμπεριφέρεται σαν να είναι ο μόνος κάτοικος αυτού του πλανήτη. Να μιλάει στο τηλέφωνο ευρισκό­μενος μέσα σε κόσμο, φωνασκώντας στεντορείως. Να χώνεται με θρασύτητα και κουτοπονηριά σε προχωρημένη θέση στη σειρά αναμονής, κλέβοντας προτεραιότη­τα. Να σταθμεύει το αυτοκίνητό του όπου τον βολεύει φράσσοντας δημόσιους δρό­μους ή σταθμευμένα αυτοκίνητα. Να ρυπαί­νει με τα περιττώματα του κατοικίδιου σκύ­λου του τους δρόμους και τα πεζοδρόμια, προκαλώντας εμετική αηδία στους συναν­θρώπους του για να ικανοποιήσει τα ανεύ­θυνα «φιλοζωικά» του αισθήματα. Να πετά- ει όπου να ’ναι την τσίχλα, το κουτί των τσι­γάρων ή του αναψυκτικού ή το χρησιμοποι­ημένο εισιτήριό του. Άνθρωποι με τραγικά μειωμένη νοημοσύνη, κρετινικές φιγού­ρες παραδομένες σε ζωώδη αντανακλαστι­κά ηδονοθηρίας.

Είναι κατόρθωμα των πολύχρωμων κου­ρελούδων, η κρίσιμη μάζα που άγεται και φέρεται από παραγωγούς ψευδαισθήσεων. Που δεν μπορεί να ξεχωρίσει ποιότητες, την ειλικρίνεια από την ψευτιά, την πληροφορία από την προπαγάνδα, τον ικανό από τον ανίκανο, τον ευφυή από τον μικρονοϊκό, τον εργατικό από τον ακαμάτη.

Από αυτό το «υλικό» είναι φτιαγμένο το ποσοστό που με την ψήφο του κρίνει τις τύ­χες όλων μας σήμερα. Για αυτό βυθιζόμαστε όλο και περισσότερο στο τέλμα. Ο δημόσιος βίος της χώρας δεν είναι παρά ένα τερά­στιο «ριάλιτι σόου», από το οποίο δεν μπο­ρεί να προκύψει καμιά προοπτική ανάπτυ­ξης.

Η εξασφάλιση της «ελευθερίας» ικανοποί­ησης των υποβιβασμένων σε επίπεδο στοι­χειωδών αντανακλαστικών, ανθρώπινων αναγκών, συνιστά την πεμπτουσία και το

βαθύτερο νόημα της «δημοκρατίας», που υπερασπίζονται τα «ασπόνδυλα» του «συ­νταγματικού τόξου».

Η «εξηλιθίωση» των μαζών μέσω της υποκουλτούρας, είναι το ένα από τα τρία κύ­ρια εργαλεία αυτού του πολιτεύματος, που το «συνταγματικό τόξο» αποκαλεί δημοκρα­τία. Το δεύτερο είναι ο εκφοβισμός και η τρομοκράτηση των πολιτών και το τρίτο το πελατειακό κράτος.

Δυο είναι οι άσπονδοι εχθροί αυτής της εθνομηδενιστικής ψευδοδημοκρατίας: Η αλήθεια και η γνήσια έκφραση της λαϊκής θέλησης:

-…Η αλήθεια γιατί: αν «εθνικό είναι ό,τι εί­ναι αληθινό», οι οπαδοί της εθνομηδενιστικής δημοκρατίας που θέλουν να εξαλείψουν κάθε τι εθνικό, ουσιαστικά είναι υποχρεωμέ­νοι να καταστρέψουν κάθε τι αληθινό.

-.Και η λαϊκή θέληση, διότι έτσι προκύ­πτει ακόμη και από την πολύ πρόσφατη πο­λιτική ιστορία του τόπου. Αρκεί να θυμη­θούν οι Έλληνες πόση περιφρόνηση και χλευασμό προκάλεσαν οι υπογραφές τριών εκατομμυρίων Ελλήνων, που δεν ζητούσαν καν να μην αναγράφεται το θρή­σκευμα στις αστυνομικές τους ταυτότη­τες, αλλά μόνο την ελευθερία να αποφασί­σουν οι πολίτες με δημοψήφισμα για το θέ­μα αυτό. Να μην ξεχνούν τον τρόπο που αγνοήθηκαν τα συλλαλητήρια εκατομμυρί­ων Ελλήνων για την υπεράσπιση της ελλη­νικότητας της Μακεδονίας. Τον τρόπο που αγνοήθηκε το 63% των Ελλήνων που επέ- λεξαν το όχι στο πρόσφατο δημοψήφισμα για το μνημόνιο !

Πολλές και διάφορες λοιπόν οι εγκλημα­τικές μεθοδεύσεις αυτής της εθνομηδενιστι- κής «δημοκρατίας» σε βάρος της αλήθειας και του ελληνικού λαού. Με κορυφαία επί­δοσή της, την ποινική δίωξη της Χρυσής Αυ­γής. Ήταν η στιγμή που έγινε πλήρως κατα­νοητό το τι εννοούν οι αργυρώνητοι «ήρω- ες» του Πολυτεχνείου και τα μοσχαναθρεμ­μένα τους έκγονα, όταν λένε ότι η δημο­κρατία δεν έχει αδιέξοδα.

Αλλά ενώ η τελική ετυμηγορία της δίκης καθυστερεί σκόπιμα και για ευνόητους λό­γους, η κοινή γνώμη έχει προ πολλού μορ­φώσει άποψη για την προφανή «ώσμωση» και όχι μόνον, μεταξύ του παρακράτους και της «πολύχρωμης κουρελούς», σε μια σειρά από ζητήματα τρομοκράτησης και εκφοβι­σμού των πολιτών.

Δεν πιστεύω ότι υπάρχει έστω και ένας Έλληνας σήμερα που να μην ψέγει το «συ­νταγματικό τόξο» για το γεγονός, ότι ενώ «καταδικάζει τη βία από όπου και αν προέρ­χεται», ούτε ένας τους δεν καταδίκασε την εν ψυχρώ εκτέλεση του Γιώργου Φου­ντούλη και του Μανώλη Καπελώνη! Ούτε ένας τους δεν καταδίκασε, ούτε μια φορά την βιαιοπραγία εναντίον Χρυσαυγιτών.

Είναι πολλά λοιπόν τα εγκλήματα προδο­σίας κατά του κράτους και των πολιτών, που διαπράχθηκαν από τα «ασπόνδυλα» του «συνταγματικού τόξου». Το μεγαλύτερο όμως έγκλημα βρίσκεται στο ότι, όχι μόνο στέρησαν το λαό από κάθε ελπίδα αντίστα­σης και αλλαγής, αλλά στο ότι όταν αυτός ο καθημαγμένος λαός, άρχισε να ξαναβρί­σκει τον εθνικό του βηματισμό μέσω του Λαϊκού Συνδέσμου, το «συνταγματικό τό­ξο», αποδεικνύοντας τον λούμπεν χαρα­κτήρα του, έστησε την πελώρια σκευωρία με σκοπό τον εκφοβισμό και τη χειραγώ­γησή του.

Δεν πιστεύω ότι υπάρχει έστω και ένας Έλληνας σήμερα που να δέχεται, ότι οι κρα­τικές αρχές δεν γνωρίζουν και δεν μπορούν να σταματήσουν τη δράση των αναρχικών και παρακρατικών συμμοριών.

Άρα είναι προφανές ότι η τρομοκρατία που ασκούν όλοι αυτοί στους Έλληνες, χρησιμοποιώντας τακτικές μαφίας και υπο­κόσμου, δεν απειλεί με εξόντωση κάποια με­μονωμένα φυσικά πρόσωπα του εθνικιστι­κού χώρου, όπως ισχυρίζονται. Απειλεί την προοπτική αναγέννησης του ίδιου του Ελ­ληνικού Έθνους. Είναι ο μυστικός στρατός αυτής της ανθελληνικής «δημοκρατίας» που δεν έχει αδιέξοδα.

Εκεί δηλαδή που η λαϊκή θέληση δεν κά­μπτεται με τη χρήση των θεσμών, επιστρα­τεύεται το παρακράτος. Αυτή είναι η αλή­θεια, άσχετα αν οι «πολύχρωμες κουρελού­δες» και τα «ασπόνδυλα» του πολιτικού συ­στήματος το παραδέχονται ή όχι. Ποια δικτα­τορία άλλωστε αποδέχτηκε ποτέ τον πραγ­ματικό απολυταρχικό της χαρακτήρα;

Ας μην γελιέται λοιπόν κανένας: Ο αντι­συνταγματικός χαρακτήρας του «συνταγ­ματικού τόξου» έχει δυο εχθρούς: την Αλή­θεια και την Εθνική Αντίσταση που μπο­ρούν και πρέπει να προτάξουν οι Έλληνες.

Εναπόκειται τώρα στους Έλληνες και μό­νον σε αυτούς να πράξουν τα δέοντα κατά το ακροτελεύτιο άρθρο του συντάγματος !