Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΤΑΓΜΑΤΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ

 0909_161102_194818

Προσφάτως το φερέφωνο της παγκοσμιοποίησης και αριστερόπληκτο TVXS δημοσίευσε άρθρο κατά του εθνικιστικού Κινήματος. Αφορμή για εμετικά -και ξεπερασμένα πλέον- σχόλια τύπου «νεοναζί» και για ισχυρισμούς περί φιλοναζιστικών αισθημάτων στάθηκε το κείμενο με το οποίο η Χρυσή Αυγή καταδικάζει το προπαγανδιστικό υλικό του Κούλογλου που έδειξε ανήμερα της ιστορικής επετείου της 28ης Οκτωβρίου η ΕΡΤ για τα Τάγματα Ασφαλείας.

Για να μάθουν λίγη ιστορία -στην περίπτωσή τους δε βλάπτει, διότι αποφεύγουν κατ’ αυτόν τον τρόπο ατοπήματα, εξαιτίας των οποίων αποδεικνύουν όχι μόνο την αμορφωσιά τους αλλά και τη βλακεία τους- θα παρατεθούν στοιχεία για το ρόλο των Ταγμάτων Ασφαλείας.

Πρώτα απ’ όλα να αναφέρουμε ότι πριν από τον πόλεμο ακόμη, οι πράκτορες του κομμουνισμού, θέλοντας να διαλύσουν τη χώρα μας, αφού δε μπόρεσαν να καταλάβουν την εξουσία, προπαγανδίζουν υπέρ μιας μεγάλης και ανεξάρτητης Μακεδονίας. Είχε ήδη προηγηθεί η ανθελληνική δράση τους στο Μικρασιατικό μέτωπο. Αυτά τα περιστατικά στάθηκαν αιτία προκειμένου να αντιμετωπίζεται εχθρικά από τη χώρα μας το αριστερό αυτό συνονθύλευμα. Πολλοί πράκτορες της αριστεράς κατέληξαν στη φυλακή. Εις εξ’ αυτών και ο αρχηγός τους Ζαχαριάδης, ο οποίος δε ντράπηκε να προτρέψει τα στελέχη του αλλά και τον ελληνικό λαό, με αφορμή την επίθεση της Ιταλίας στη χώρα μας, να ξεσηκωθούν κατά του πρωθυπουργού Μεταξά και να έρθει η χώρα μας σε έντιμο συμβιβασμό με την Ιταλία, με τη μεσολάβηση της ΕΣΣΔ  (αυτοί είναι οι «περήφανοι» αγώνες της Αριστεράς).

Το 1943 και ενώ αρχίζει να διαφαίνεται η απελευθέρωση της χώρας μας από το ναζισμό και τους συμμάχους του, ο πρωθυπουργός Ιωάννης Ράλλης ζητά από τις γερμανικές αρχές να δημιουργηθεί στρατιωτική δύναμη η οποία θα αποτελούσε αργότερα τον πυρήνα του Ελληνικού Στρατού. Έτσι λοιπόν δημιουργήθηκαν τα Τάγματα Ασφαλείας. Όσοι εντάχθηκαν στα Τάγματα Ασφαλείας και ζούσαν στην επαρχία υπέφεραν από τις επιδρομές των αριστερών ανθελλήνων και μέχρι πρότινος συμμάχων των ναζί (ένεκα του συμφώνου Ρίμπεντροπ-Μολότοφ). Αρκεί να κατηγορούνταν κάποιοι ως «δοσίλογοι», «συνεργάτες», «προδότες» και κατέληγαν με ένα κονσερβοκούτι να στολίζει το λαιμό τους.

Όλοι αυτοί λοιπόν που θέλησαν να γλιτώσουν τη ζωή τους αναγκάστηκαν να καταφύγουν στις πόλεις, όπου υπήρχαν τμήματα Χωροφυλακής και όπου υπήρχε η Αστυνομία Πόλεων που λειτουργούσαν έστω και υπό την εποπτεία των κατακτητών. Επειδή όμως τα μέτρα ασφαλείας δεν επαρκούσαν αναγκάστηκαν να ζητήσουν οπλισμό από τον κατακτητή. Μαζί με αυτά τα σώματα, τα Τάγματα Ασφαλείας έλαβαν εξοπλισμό από τους Γερμανούς.

Βεβαίως οι κακοπροαίρετοι της αριστεράς θα ισχυρισθούν ότι όλο αυτό είναι μια πρόφαση για συνεργασία. Θα τους απαντήσουμε όμως με το εξής ερώτημα: εάν όντως η συνεργασία ήταν το ζητούμενο, δε θα είχαν προβεί οι «δοσίλογοι» σε αντίστοιχες ενέργειες λίγο μετά την κατάληψη της Ελλάδος; Θα περίμεναν τη στιγμή που πλέον η κυριαρχία των Γερμανών έφθανε στο τέλος της; Τι οφέλη θα αποκόμιζαν από μια τέτοια ενέργεια, πέρα από τη γενική κατακραυγή και από εκδικητικές ενέργειες εις βάρος τους;

Αυτοί που αποτέλεσαν τα Τάγματα Ασφαλείας ήταν και οι πρώτοι που σήκωσαν τα όπλα ενάντια στους Γερμανούς αλλά και ενάντια στην αριστερή λαίλαπα που επήλαυνε. Και αυτό η αριστερά δε μπορεί να το ξεχάσει. Δε μπορεί να λησμονήσει το γεγονός ότι αυτοί που τους στέρησαν το δικαίωμα στο όνειρο, αργότερα θα μνημονεύονταν ως ήρωες για τα κατορθώματά τους. Για το λόγο αυτό συμμάχησε με τους «μοναρχοφασίστες» και αφού πρώτα προσέφερε γη και ύδωρ στο σύστημα που υπηρετεί ως πιστό σκυλί, άρχισε τη γνωστή λασπολογία της προς μια ομάδα που στα μαύρα χρόνια της κατοχής έδωσε διπλό αγώνα τόσο κατά του ξένου κατακτητή, όσο και κατά των ελληνοφώνων πρακτόρων του κομμουνισμού.

Παράλληλα, με τα Τάγματα Ασφαλείας υπήρχε και η Οργάνωση Χ του Γρίβα, ο οποίος αργότερα δημιούργησε την ΕΟΚΑ για την απελευθέρωση της Κύπρου. Οι πνευματικοί απόγονοι του μακελ-Άρη Βελουχιώτη και θαυμαστές των σφαγέων του Μελιγαλά κατηγορούν και αυτή την οργάνωση ως φιλοναζιστική! Σήμερα ακόμη υβρίζουν τον Γρίβα, διότι δε θέλησε να συμπράξει με τους κομμουνιστές και να παραδώσει την Κύπρο στην ΕΣΣΔ, αλλά «τόλμησε» να ονειρευτεί μια Κύπρο ελεύθερη και ενωμένη με τη μητέρα Ελλάδα.

Η αριστερά έχει την τάση ο,τιδήποτε εθνικιστικό να το απαξιώνει και να το κατηγορεί. Όποιος στέκει εμπόδιο στα σχέδιά της για κατάληψη της εξουσίας είναι εχθρός. Ακόμα κυριαρχείται από συμπλέγματα κατωτερότητας και επιπλέον δεν έχει ξεπεράσει το γεγονός ότι στο Βίτσι και στο Γράμμο έχασαν δια των όπλων.

Σε μια επίδοση ρεβανσισμού δε διστάζει να ξεπουλήσει τα όποια «πιστεύω» της απέμειναν και συμμαχεί ακόμα και με εκπροσώπους του κεφαλαίου, προκειμένου να ικανοποιήσει το διακαή πόθο για εξουσία. Σε όλα αυτά τα φερέφωνα του συστήματος ένα έχουμε να πούμε: Δεν είναι η πρώτη φορά που τα αφεντικά σας προσπάθησαν να μας υποτάξουν.

Το δοκίμασαν πιο ισχυροί από εσάς στο παρελθόν. Δεν είναι η πρώτη φορά που εμφανίζονται πνευματικοί απόγονοι του Εφιάλτη. Και αν ακόμη πετύχατε την πρόσκαιρη υποταγή μας, σταθήκαμε ξανά στα πόδια μας και ελευθερωθήκαμε. Το ίδιο θα συμβεί και αυτή τη φορά. Γιατί τα νέφη δε μπορούν να κρύψουν τον ήλιο!

http://www.xamak.gr/