ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΕΝΟΣ ΧΡΥΣΑΥΓΙΤΗ

χρυση αυγη2

Η ιστορία είναι αληθινή
Προσπάθησα να ξεπεράσω την αηδία που νιώθω για τις ελληνόφωνες μάζες της αλβανογρεκίας και να δωσω τα γεγονότα και την ερμηνεία τους, χωρίς συναισθηματισμους, αφήνοντας όσο το δυνατον πιο γυμνή τη φρικαλεότητα τους…
Αλλά αυτή είναι η αλήθεια κι εγώ δεν κάμω ούτε βήμα πίσω, από το να την εκφράσω, όπως τη ζω.

Ο Ηλίας [ψευδώνυμο] ζει σε μια νησιώτικη πολίχνη, που τον τελευταίο καιρό βουλιάζει υπό το βάρος των λαθροεισβολέων.

Τώρα στις γιορτες, οι λαθρέποικοι που καταφτάνουν κατά εκατοντάδες στο νησί, είναι πιο τυχεροί από τους άλλους, που εισέβαλλαν μέσα στο κατακαλόκαιρο. Οι «φιλάνθρωπες» νοικοκυρές, που άλλοτε έφτιαχναν σιροπιαστές πλατσέντες και αμυγδαλωτά κοσμήματα, για να τα μοιράσουν στα φτωχόπαιδα της γειτονιάς ή για να τα παραδόσουν ευλαβικά στην εκκλησία, να τα διανείμει στους άπορους συντοπίτες, τώρα συναγωνίζονται τις ξενικές ΜΚΟ, στο ποια θα δώκει τα περισσότερα δώρα στους νιοφερμένους.
Λες και οι λίγοι μήνες, όπου οι ορδές των αλλόφυλων και των αλλόθρησκων συνωστίζονται στη γη της Λέσβου, ήσαν αρκετοί για να παραμεριστούν εντελώς οι Έλληνες, που διαβιούν στο νησί εδώ και κάτι αιώνες!

Κανένας κατακτητής έως σημερα, δεν κατόρθωσε να αλώσει τις ψυχές και τα μυαλά των κατακτημένων, σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα και σε τέτοια έκταση. Οι Οθωμανοί προσπάθησαν επί 400 χρόνια να κάμουν τους Έλληνες να λησμονήσουν την Ελληνικότητα τους και την εθνική τους αλληλεγγύη αλλά δεν τα κατάφεραν.  
Το κατάφεραν όμως μια δράκα προδότες, με τις πολύ πιο αποτελεσματικές ορδές των τηλεοπτικών παπαγαλων τους…

Όχι, ο Ηλίας εφέτο δεν έκαμε Χριστούγεννα, όπως συνήθιζε να τα «κάμει» εδώ και 40 χρόνια.
Ούτε παραδοσιακό σελινάτο, ούτε λαχταριστούς λαχανοντολμάδες της Αγιάσσου. Ούτε βόλτες με τα φιλαράκια στα ρακάδικα, ούτε επισκέψεις σε συγγενικά σπίτια, ούτε καν βαθύς ρεμβασμός με συνοδοιπόρα τη θάλασσα….
Λίγο χοιρινό μαγειρευμένο στα γρηγορα και μετά αμπαλάρισμα σε μεγάλα χαρτόκουτα.
Γιατί το χανε πάρει απόφαση πια.
Κι αυτός και η γυναίκα του και τα παιδιά τους θα εφευγαν από το νησί.

Μάλιστα, θα έφευγαν από τη Λέσβο.
Μετά από 40 χρόνια που είχε ζήσει στο νησί, μετά από 40 χρόνια που συνομιλούσε με όλα τα βραχάκια στις παραλίες της Σαπφούς, μετά από 40 χρόνια που είχε μάθει τη γλώσσα των φύλλων της ελιάς, ήταν αναγκασμένος να αμπαλάρει τη ζωή του και να διαφύγει – εξόριστος – στην Αθήνα.
Αλλά δεν πήγαινε άλλο.
Η βία και η λύσσα των διωκτών του είχε ξεπεράσει κάθε προηγούμενο.
Στιγμή δεν τον άφηναν να ησυχάσει. Ούτε καν τη γαλήνη της οικογένεια;ς του δεν σεβόντουσαν οι ρουφιάνοι και οι ροπαλοφόροι του καθεστώτος.

Γιατί βλέπεις, ο Ηλίας ήταν από τους ελάχιστους εναπομείναντες Έλληνες, που αντιλαμβάνονταν τις συνέπειες της λαθροεισβολής εκατομμυρίων αφροασιατών στα πατρογονικά του χώματα.
Και δεν έκλεινε το στομα του, όπως πολλοί άλλοι, που επίσης καταλάβαιναν που το πήγαιναν τα μεγάλα αφεντικά της οικουμένης αλλά δεν έβγαναν άχνα, για να μην υποστούν τους διωγμούς.
Όχι.
Ο Ηλίας από την αρχή κιόλας αυτής της γιγάντιας επιχείρησης αντικατάστασης των ευρωπαϊκών λαών και την εξόντωση των εθνών, είχε στρατευθεί στη Χρυσή Αυγή και έδινε τον δικό του πόλεμο, αντάμα με άλλους συνειδητοποιημένους Ελληνες.
Ε αυτό αρκούσε για να του επιτεθούν με λύσσα, όλο το ρουφιανότσουρμο του καθεστώτος.

Κι η Λέσβος δεν είναι Αθήνα, που στο κάτω-κάτω  δεν γνωρίζεις ούτε τον διπλανό σου. Η Λέσβος είναι μια μικρή επαρχιακή κοινωνία, όπου οι πάντες γνωρίζονται μεταξύ τους.
Κι άντε μετά εσύ να στεριώσεις σε δουλειά ή να ζήσεις με ηρεμία, όταν ο πάσα ένας χαφιές σε δείχνει με το δάκτυλο
– Χρυσαυγίτης, χτυπάτε τον!
Και μέχρι πρότινος κάπως βολεύονταν η κατάσταση. Ναι, μεν είχαν ξαμολυθεί οι μπάτσοι και οι ρουφιάνοι, για να βγάνουν σώνει και καλά, κάθε πιστό του κινήματος, ως τάχα μου μέλος εγκληματικής οργάνωσης, αλλά δεν ήταν τόσο γενικευμένο το μίσος κατά του χρυσαυγίτη στην ίδια την κοινωνία.
Μετά την έκρηξη της λαθροεισβολής όμως, που ακολούθησε το άνοιγμα των συνόρων από τους προδότες της αριστεράς, η κατάσταση ξέφυγε.

Κι ενώ θα περίμενε κανείς, η πίεση των λαθρέποικων να φέρει το 80% του ντόπιου πληθυσμού απέναντι στους λαθροεισβολείς και στις καθεστωτικές συμμορίες, συνέβη ακριβώς το αντίθετο!
Όσο περισσότεροι μπούκαραν στη γη της Λέσβου, τόσο περισσότερο η λέσβια κοινωνία, τάσσονταν στο πλευρό τους..
Κι αν αρχικά υπήρξαν καποιες αντιδράσεις, πολύ σύντομα το κλίμα αναποδογύρισε και οι μυτιληνιοί συναγωνιζόντουσαν ποιος να τρέξει να «διασώσει» πρώτος λαθρέποικους και ποιος να σπεύσει να τους προμηθεύσει πάντα τα χρειαζούμενα [με το αζημίωτο, βέβαια]
Παραλογισμός;
Όχι!
Αντίθετα, όλα εξηγούνται βάσει του βρώμικου χρήματος και της προσδοκίας της αρπαχτής…

Κι η αλήθεια είναι ότι έπεσε [και συνεχίζει να πέφτει] τρελό χρήμα στο νησί! Τόσο χρήμα, ώστε ακόμα κι αυτοί που επιζούσαν από τον τουρισμό, δεν έδωσαν δεκάρα για τις ακυρώσεις των κρατήσεων τους, εξαιτίας της αηδίας που ένιωθαν οι τουρίστες για τους ισλαμικστές εισβολείς.
Ποιος αδειάζει να χεστεί ας πούμε για τον Γερμανό ή τον Ρώσο, που ακύρωσε τις διακοπές του στη Λέσβο, όταν πλακώνει στο νησί η διεθνης αλητεία των ΜΚΟ και των αντιρατσιστικών οργανώσεων;
Μιλάμε για μιλιούνια «φιλανθρωπιστές», τόσο ελληνόφωνους, όσο και ξένους. Μέχρι και ισλαμιστικές οργανώσεις ήρθανε στη Λέσβο, για να επιτηρούν, αν καλοπερνάνε οι τζιχαντιστές τους.

Κι όλες αυτές οι φιλανθρωπιστικές σαύρες, ξόδευαν [και ξοδεύουν] τεράστια ποσά.
Μένουν σε ξενοδοχεία που τέτοια εποχή θα ήσαν κλειστά, σκορπάνε εβρόπουλα στις ταβέρνες και στα μπακάλικα, χρηματοδοτούνε τις μεταφορές,  χαρτζηλικώνουν τους αγρότες, για να το βουλώνουν όταν οι βάρβαροι διαλύουν τις καλλιεργειες τους, φορτώνουν δολάρια και εβρά τις τράπεζες και γαμάνε αβέρτα τις ντόπιες, που χαν να δουν χαρά στα σκέλια τους, από τον μήνα του μέλιτος…
Η «επιχείρησις» λαθροεισβολή απεδείχθη πολύ πιο προσοδοφόρα κι από τον τουρισμό κι απο την καλλιέργεια της γης.

Αγρότες και κτηνοτρόφοι παράτησαν τις δουλειές τους και κονομάνε χοντρά πουλώντας σκηνές ή άλλα αγαθά στους λαθρέποκους. φαστφουντάδικα στο λιμανι είδαν τις εισπράξεις τους να εκατανταπλασιάζονται[!] από τις ορδές των των «σύρων» προσφύγων [εκ Νιγηρίας], ενώ μια τεράστια βιομηχανία παραγωγής πλαστών εγγράφων και παράνομων διευκολύνσεων ξεκίνησε να στήνεται στο νησί.
Κανένας πλέον δεν μιλάει στη Λέσβο για την απειλή της αντικατάστασης των Ελλήνων από αφροασιατικές μάζες. Το βουλώνουν όλοι, ακόμα κι αυτοί που το καταλαβίνουν, είοτε για΄τι φοβούνται τους μπράβους των ΜΚΟ, είτε γιατί γουστάρουν την αρπαχτή και τον γρήγορο πλουτισμό.

Οι ελάχιστοι ρομαντικοί Έλληνες, που απέμειναν να φωνάζουν ακόμα για έθνος και για πατρίδα, απειλούνται ανοιχτά με όλους τους τρόπους, να κλείσουν τα στόματα τους.
Κι οι επιθέσεις των ροπαλοφόρων και των χαφιέδων, γίνονται τόσο πιο λυσαλέες, όσο περισσότερο νιώθουν την ενοχή μέσα τους για το έγκλημα κατά της πατρίδας, που οι ίδιοι εκτελούν.

Γιατι το χρήμα όσο άφθονο και να είναι, δεν μπορεί να σβήσει εντελώς την ψυχή του ανθρώπου. Και κάποιοι ανάμεσα στους ελληνόφωνους σφουγκοκωλάριους των λαθροκατακτητών, συναισθάνονται μέσα τους το μέγεθος της προδοσίας τους. Και μπορεί μεν να παριστάνουν τους φιλανθρωπιστές και έτσι αλλά δεν μπορούν να ξεφύγουν και από τις τύψεις, για το ότι διαλύουν το έθνος τους, εξαιτίας των αργύριων που τους ακουμπάνε λαθροεισβολείς και σιωνιστές της Νέας Τάξεως.
Κι αυτή η τρομερή ενοχή, τους βγαίνει σε μίσος κατά των λιγων Ελλήνων, που αγωνίζονται ακόμα για κάποια ιδανικά.

Να, γιατι σήμερα οι διώξεις κατά των χρυσαυγιτών από τους ίδιους τους συντοπίτες τους, έχουν ξεπεράσει κάθε προηγούμενο.
Η παρουσία τους και μονο θυμίζει στους προσκυνημένους, πόσο σάπιες είναι οι ψυχές τους.

Ο Ηλίας παραδείγματος χάριν δεν μπορεί να βρει δουλειά πλέον πουθενά στο νησί του.
Άνθρωποι που τον συμπονούν πραγματικά του λέγουν στα μουλωχτά… «πως να σε πάρω αδερφέ μου, που έτσι και σε δουν στο μαγαζί, θα μου το κάψουν!  
Και τη μάνα του την απέλυσαν για τον ίδιο λόγο από τη δουλειά της, μετά από πολλά χρονια που δούλευε σε δαύτους.
Όχι, δεν υπάρχει πια τόπος για τον Ελληνα στην Ελλαδα!

Κι αυτά που σας γράφω εδώ για τον Ηλία, επαναλαμβάνονται για χιλιάδες «Ηλίες», ειδικά στις περιοχές της αλβανογρεκίας, όπου η απειλή των λαθροεισβολέων γιγαντώνεται.
Στη Θράκη, στο Αιγαίο, στη Μακεδονία, στις λαθρεποικισμένες συνοικίες των πόλεων μας.

Ο Έλληνας έγινε ο πιο αποφασισμένος εχθρός για τον Έλληνα.
Κυριολεκτικώς ζούμε έναν ακήρυχτο εμφύλιο πόλεμο, στον οποίο δεν κρατιούνται καν αιχμάλωτοι.
Εναν πολεμο ζωής ή θανατου.  
Από την έκβαση αυτού του πολέμου, θα κριθεί αν στο μέλοον θα υπάρχουν ακόμα Ελληνες ή όχι…

Γι αυτό λοιπον ο Ηλίας, δεν έκαμε φέτο Χριστούγεννα, όπως παλιά στο νησί του.
Δεν μπόρεσε καν να μείνει στην πατρογονική του γη.
Αμπαλάρισε το λιγοστό βιος του και ήρθε στην πρωτεύουσα, για να συνεχίσει τον αγώνα.
Με την μεγάλη προσδοκία, πως ίσως κάποτε κι αυτός μαζί με άλλους Ελληνες, κατορθώσουμε να ξαναπάρουμε τη γη νεκρών μας και των αγέννητων μας…

Πηγή: http://panusis.blogspot.gr/