ΠΕΡΙ ΚΑΘΕΣΤΗΚΥΙΑΣ ΤΑΞΕΩΣ…

fake people

«Ασυμφωνία χαρακτήρων», συνηθίσαμε συνήθως ν’ αποκαλούμε την αιτιολόγηση της αδυναμίας συνύπαρξης μεταξύ δύο ανθρώπων. Υπάρχει όμως και η «ασυμφωνία χαρακτήρος» που έχει να κάμει με την αδυναμία συνύπαρξης εκείνου που καλείται το άτομον να εκφράσει ως γεγονός, με κείνο που στην πραγματικότητα ΕΙΝΑΙ το άτομον που καλείται σ’ αυτή την αποστολή. Προϊόν της αναξιοκρατικής δομής του κυρίαρχου των ημερών μας συστήματος, αποτελεί η ως άνω «ασυμφωνία χαρακτήρος» και το κυρίαρχο κοινωνικό φαινόμενο σήμερα. Άνθρωποι δειλοί, καλούνται να διαχειριστούν υποθέσεις που απαιτούν απαράμιλλο θάρρος, κοινοί συμφεροντολόγοι καλούνται να διαχειριστούν την ομοίως κοινήν κτήσιν, γλοιώδη ασπόνδυλα που αναρριχήθηκαν «γλείφοντας και έρποντας και με τα …κέρατά τους», καλούνται να δείξουν μεγαλοψυχία και αυταπάρνηση, προκειμένου να σταθμίσουν, ως προϊστάμενοι πλέον, το δίκιο των συνανθρώπων τους. Είναι σαν να ζητάς από τυφλό να διακρίνει τον Ρέμπραντ απ’ τον Βαν Γκόγκ κι’ από κωφόν να διακρίνει τον Βάγκνερ από τον Μότσαρτ. Με την διαφορά ότι το έργον αμφοτέρων των ανωτέρω καλλιτεχνών ανάγεται αποκλειστικώς στην Αξίαν, ενώ σ’ ό,τι αφορά τα προηγουμένως αναφερθέντα άτομα, ευθέως αντιπαρατάσσονται η Αξία κι’ η Απαξία, ως δίλημα. Κι’ όμως, γαντζώνονται πεισματικά πάνω στις αντικειμενικές εκείνες συνθήκες που «κατοχυρώνουν» τον ρόλο τους, ικανοί να κολυμπήσουν στον βούρκο της αδικίας, προφασιζόμενοι τους «δικαίους». Η «κρίσις» των είναι πάντα απόλυτος κι’ επιβάλλουν μέσω πρωτοφανών πειθαναγκασμών την «κοινωνική» τους «αποδοχή». Που στην πραγματικότητα είναι αποδοχή ενός επιλεγμένου …περίγυρου, στημένου επί τούτου και μόνον, ως απαραίτητου «χειροκροτητού» των επιλογών τους, κοινώς «κλακαδόρων», αποτελούντων δήθεν οργανικά δομημένο σύνολον, το οποίον η μόνη «αρχή» που το διέπει είναι το «μεταξύ κατεργαρέων ειλικρίνεια» (sic), ομοίως υποκρινομένων τους …»έχοντας κρίσιν». Καλωσήλθατε στην καθεστηκυία τάξη του τόπου μας ! Την τάξη την μεσολαβητικώς αναλώσιμη, την υπερασπιζόμενη εκ περιστάσεων τις βαθύτερες δομές ενός σάπιου συστήματος επικυρίαρχων κι’ …ακατάδεχτων με την «πλέμπα» αφεντάδων. Την τάξη που της απενεμήθη ο τίτλος του …»στυλοβάτη» της κοινωνίας. Την τάξη των υπαλλήλων της κατ’ επίφασιν «σταθερότητος». Την τάξη, τέλος, των καλούμενων «στελεχών» της γενικής τε δομής και κάθε επιμέρους πτυχής της κοινής σύμβασης, που υποτίθεται καθορίζει τους κανόνες συνύπαρξης των ανθρώπων. Τελικά, αυτό το …»θάνατος οι λεροί κι’ ασήμαντοι δρόμοι, με τα λαμπρά μεγάλα ονόματά τους» του Καρυωτάκη, θα παραμείνει εσαεί το μεγαλύτερο «ψυχογράφημα» του χατζηρωμέικου. Κι’ όπου «δρόμοι», βλέπε «τίτλοι», «γαλόνια», «κύρος κοινωνικό», «θέσεις κλειδιά» και λοιπά κουραφέξαλα…

ΟΔΥΣΣΕΥΣ  ΠΑΤΕΡΑΚΗΣ