ΥΨΩΝΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΤΟΝΟΥΣ

Άρθρο της Ειρήνης Δημοπούλου – Παππά στην εφημερίδα «ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ»

Η αναγωγή της  εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας σε μείζον εθνικό θέμα, προκαλεί την απορία. Μήπως οι προηγούμενοι Πρόεδροι προσέφεραν ουσιαστικά στο Έθνος;  Μήπως ο τωρινός Πρόεδρος τίμησε το αξίωμά του και αναζητούμε τον άξιο αντικαταστάτη του; Ποιος ο λόγος ύπαρξης αυτού του θεάτρου σκιών;

Η εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας είναι μια κενή περιεχο­μένου διαδικασία. Ο «άριστος», ο ανώτατος. πολιτειακός άρχοντας ο 0 Π010ς  θα μπορούσε να γίνει ανάχωμα στις ισοπεδωτικές πολιτικέ$ της συγκυβέρνησης και στην εκποίηση ίου εθνικού μας πλούτου, προτίμησε ιην συμπόρευση, την έγκριση και συνυπογραφή των κυβερνητικών αποφάσεων. Είναι επομένως εξίσου υπεύθυνος με τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο για την εφαρμογή των καταστροφικών μνημονίων. Ο βιογράφος του δεν αποκλείε­ται να υποστηρίξει ότι έκανε αντίσταση επειδή εμφανιζόταν αγέλαστο5 στις επίσημες φωτογραφίες, η αλήθεια όμως είναι ότι ο Παπούλιας ακολούθησε τις κυβερνητικές  επιλογές του «Δεξιού» Σαμαρά, μένοντας πιστό$ στις Πασοκικές κουτοπονηριές και τις ακροαριστερές  καταβολές του.

Ο Παπούλια5 είναι επιπλέον ξεκάθαρα διχαστικός, αφού αρνείται να συνομιλήσει με τον αρχηγό του τρίτου σε πολιτική ισχύ κόμματο5 της χώρας, δέχεται όμως ανύπαρκτοί πολιτικά καιροσκόπους.

Όποιο$ και αν είναι ο διάδοχός του, είναι Βέβαιον ότι θα είναι ένα πολιτικό ασπόνδυλο, ένας  αναμασητής του πολιτικώς  ορθού, ένας «κύριος τίποτα» όπως  επιθυμεί η κυρίαρχη πολιτι­κή και οικονομική κάστα.

Με μοναδική εξαίρεση του5’Ελληνες  Εθνικιστές, που επιδει­κνύουν εξαιρετική αντοχή και σταθερότητα απέναντι στι πιέσεις , η ελληνική κοινωνία εξακολουθεί να ταλαντεύεται ανάμεσα στο παλιό που εκπροσωπούν οι πολιτικάντηδες «Αριστεράς» και «Δεξιάς» και το νέο, την Χρυσή Αυγή, που τους  ζητά να τολμή­σουν να ζήσουν ελεύθεροι.

Δεν είναι εύκολο, αλλά γίνεται. Σήμερα, ο τοίχος που χωρίζει την Ελλάδα του Χθες από την Ελλάδα του Αύριο δεν είναι οι μερικές εκατοντάδες παράγοντες της κομματοκρατίος. Είναι οι ανώνυμοι εγωπαθείς που στέκονται στο κέντρο, γιατί θέλουν την ησυχία τους, άνθρωποι κάθε κατάστασης και κάθε εποχής.

Αυτοί οι ιδιώτες είναι οι άνθρωποι που προτιμά, προβάλλει και προωθεί το κυρίαρχο σύστημα: Τους ανθρώπους που φοβού­νται να είναι ελεύθεροι.

Ο αστός, άπατρις, ρηχός, και μετέωρος στου5 ανέμους, δεν διαθέτει την αναγκαία διαύγεια του πνεύματος  ώστε να επανακάμψει στην προτεραία αυθεντική κατάστασή του, παρεκτός και αναγκαστεί. Εκούσιο θύμα τη$ κοινωνικής ςυποκρισίας και των μηντιακών επιταγών, επιδεικνύει δουλοπρέπεια και πιθηκισμό όμοιο με αυτόν των υπηκόων τη5 βρετανικής αποικιοκρατία$ στην ινδική ήπειρο και την Αφρική.

Οι παλαιέες  ελίτ από τη μεριά τους, έχουν ξεπεραστεί. Ο κομματικός συνδικαλισμοί διέβρωσε την αριστοκρατία της γης. Η νομιμοποίηση τη5 καπατσοσύνης ω$ μέτρου επιτυχίας, διέλυσε την αοπκή τάξη. Η υπερπαραγωγή επιστημόνων του τριπτύχου γιατρός-δικηγόρο5-πολιτικό5 μηχανικοί, αποστέρησε από την ελληνική κοινωνία ζωτικού$ δημιουργικού$ χυμού$. Το εμπόριο έγινε μεχαπρατικό και καιροσκοπικό. Η δε βιομηχανία κατα- στράφηκε από την εκδικητικότητα των άπληστων νέων μπέηδων τη$ πολιτικής.

Η απουσία πολιτικών ανδρών (και γυναικών) με ακεραιότητα, πίστη, όραμα και αυταπάρνηση οδηγεί στα τωρινά φαιδρά σενά­ρια εκλογή$ Προέδρου. Μια καθαρά προσχηματική διαδικασία, αφού η απουσία δημόσιου διαλόγου και η παρασκηνιακή πολιτική που έχει επιλέξει ο Σαμαρά$, ωθούν την Ελλάδα σε αντι- δημοκρατικά μονοπάτια από τα οποία δεν μπορεί να την βγάλει ένα$ Πρόεδρο$-μαριονέτα, παρά μόνο άτομο αποδεδειγμένη$ ακεραιότητα$, πίσιη$ και αυταπάρνησηδ.

Η Ελλάδα, ιδιαίτερα στην παρούσα συγκυρία δεν χρειάζεται χαμηλούς τόνους. Με την επεκτατικότητα και επιθετικότητα των γειτόνων της  σε έξαρση, χρειάζεται πολιτικού$ που θα πουν στον Ελληνικό λαό πού βρίσκεται πραγματικά και θα του εμφυσήσουν εμπιστοσύνη στις ικανότητές του, ώστε να δει τον δρόμο που οδηγεί μακριά από τα αδιέξοδα τη$ πολιτικής υποταγής.

Χρειάζεται επομένος  να ανεβούν οι τόνοι, ώστε διαδικασίες  όπως η εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατία5 να έχουν αντί­κρισμα και οι θεσμοί να αποκτήσουν το νόημα και το κύριοι που τους αρμόζει.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ-ΠΑΠΠΑ