Ο ΥΠΟΥΛΟΣ ΚΑΙ Ο ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ

images 

Γράφει ο Νικόλαος Παπαδιονυσίου.

«Πουθενά αλλού στον κόσμο – και σίγουρα όχι στην Ευρώπη – δεν λέγονται τέτοιες ανοησίες. Ευτυχώς δεν τον παίρνουν στα σοβαρά. Γιατί, αν τον έπαιρναν, η χώρα θα είχε πρόβλημα».

Για ποιόν άραγε πολιτικό αρχηγό, έκανε τα ανωτέρω σχόλια ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κύριος Σίμος Κεδίκογλου;

Θεωρούμε ότι δεν είναι καθόλου δύσκολο να μαντέψετε, όπως επίσης θεωρούμε ότι αυτή είναι μια από τις σπάνιες φορές, ίσως και η μόνη, που θα συμφωνήσουμε απόλυτα μαζί του.

Και ο λόγος για ποιόν άλλο, από τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης και πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ κύριο Αλέξη Τσίπρα.

Και εδώ έχουμε να σχολιάσουμε επιπλέον τα εξής:

Ο κύριος Σαμαράς ο οποίος ταλανίζεται από μια μανιοκαταθλιπτική εξουσιομανία και μια σχιζοφρενική φιλαρχία, λόγω και εμπειρίας αλλά πρωτίστως ηλικίας προσέχει τις υπερφίαλες, ανακόλουθες, αλλοπρόσαλλες και ανερμάτιστες δηλώσεις και σχόλια προκειμένου να μην καταντήσει κωμικός και γραφικός. Σαφώς και στις πλείστες των δηλώσεών του ψεύδεται, αλλά με μέθοδο και επιχειρηματολογία, καλύπτοντας πάντα το ψεύδος και την σκιώδη στρατηγική του, πίσω από τις απαστράπτουσες οθόνες των τηλεοπτικών πάνελ και των  έγκριτων από το καθεστώς αναλυτών και δημοσιογράφων.

Επιπλέον επιλέγει την πλαγία τακτική της συκοφαντίας, σκευωρίας, χαλκευμένων στοιχείων και επιστράτευσης επίορκων λειτουργών, προκειμένου να εξουδετερώσει εξευτελίζοντας και διαπομπεύοντας τους ουσιαστικούς αντίπαλους των διεθνών προϊσταμένων του.  

Ο κύριος Τσίπρας όμως, ο οποίος διακατέχεται από τα αυτά ψυχικά σύνδρομα, λόγω του νεαρού της ηλικίας και της εναγωνίου προσπάθειας σύγκλισης της αστικής με την προλεταριακή του φύση, θεωρεί ότι προβαίνοντας σε πομπώδεις δηλώσεις και λεονταρισμούς ανταποκρίνεται απόλυτα στο επαναστατικό ταπεραμέντο που απαιτεί ο ρόλος του.

Αμφότεροι είναι για κλάματα, δέσμιοι της αχαλίνωτης εγωπάθειας, υπεροψίας και φιλαυτίας τους.

Ο πρώτος μόνο ως καταστροφικός μπορεί να χαρακτηριστεί για την Χώρα και τον Λαό, ενώ ο δεύτερος με τις ανοησίες που ξεστομίζει και αλλοίμονο πιστεύει, ως ακραία επικίνδυνος.

Πέραν τούτων ουδέν.