ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΒΙΔΩΜΕΝΕΣ ΟΙ ΚΑΡΕΚΛΕΣ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ;

VOULH

Το καινούργιο σύνθημα που έχουν ρίξει τις τελευταίες ημέρες (μετά το γνωστό επεισόδιο με τον Ντούτσε Βενιζέλο) τα καθεστωτικά ΜΜΕ, είναι ότι «αυτή η βουλή είναι η χειρότερη όλων», η «χαμηλοτέρου επιπέδου» κ.τ.λ., αποδίδοντας τον «ευτελισμό» αυτόν στην παρουσία της Χρυσής Αυγής. Διαλέξαμε τυχαία ένα από τα πολλά πανομοιότυπα άρθρα που έχουν γραφτεί σχετικά, το κύριο άρθρο του καθεστωτικού Βήματος της Κυριακής, με τον τίτλο «Ο λαός να πάρει τη σκούπα». Στο άρθρο αυτό ο Ψυχάρης εξαίρει την προδικτατορική βουλή και το επίπεδό της και την συγκρίνει με τη σημερινή, την ευτελή (λόγω… Χρυσής Αυγής). Ας παρακολουθήσουμε το άρθρο:

«Όσοι διατηρούν μνήμες από τη Βουλή προ της απριλιανής δικτατορίας διερωτώνται αν η άγνοια δικαιολογεί το κατάντημα· αν η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα ή τραγωδία· αν τα παθήματα γίνονται μαθήματα. Στη Βουλή τον Απρίλιο του 1967 υπήρχαν πολιτικοί που τους χώριζε άβυσσος. Και όμως κομμουνιστές όπως ο Βασίλης Εφραιµίδης και άλλοι επιφανείς αγωνιστές της Αριστεράς ανταπέδιδαν την «καλημέρα» στον Κώστα Μανιαδάκη, βουλευτή Κορινθίας της ΕΡΕ, που είχε γίνει διάσημος ως «κοµµουνιστοφάγος» υπουργός Ασφαλείας της δικτατορίας Μεταξά. Στη Βουλή πάντοτε υπήρχαν επεισόδια. Ήταν όμως ελεγχόμενης οξύτητας. Βουλευτές ευέξαπτοι ήσαν πολλοί. Σπανιότατα όμως έχαναν το μέτρο. Όσοι νεώτεροι ενδιαφέρονται ας ανατρέξουν στα Πρακτικά της Βουλής της περιόδου 1964 έως 1967 για να μάθουν πως γίνονται οι κοινοβουλευτικές μάχες χωρίς ακρότητες που εξελίσσονται σε χυδαιότητες. Η απομίμηση των υλακών σκύλου ήταν για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα το ρεκόρ απρέπειας στο Κοινοβούλιο. Ήταν όμως µια μοναδική στιγμή οξύτητας µε πρωταγωνιστή βορειοελλαδίτη βουλευτή του Κέντρου ο οποίος ήθελε να λοιδορήσει συνάδελφο του (τον επιλεγόμενο «Τζακ») που είχε γίνει αποστάτης… Πολλά ειπώθηκαν στη Βουλή – τον καιρό της Αποστασίας διετυπώθησαν κατηγόριες ακόμη και για εξαγορά βουλευτών. Παρ’ όλα αυτά σκηνές σαν εκείνες που διαδραματίσθηκαν στο Κοινοβούλιο αυτές τις ημέρες δεν έχουν καταγραφεί στον βίο της Βουλής των Ελλήνων. Οι τωρινές ακραίες συμπεριφορές δεν συνεπάγονται κινδύνους ανώμαλων εξελίξεων, επιβεβαιώνουν όμως το λεγόµενον ότι πρέπει ο Λαός να πάρει τη σκούπα!».

Όλα τα παραπάνω είναι τόσο αληθινά, όσο και το ότι ο γράφων το παρόν άρθρο είναι… αστροναύτης! Η αλήθεια είναι ότι στη λεγόμενη «προδικτατορική» βουλή, ιδιαίτερα τη χρονική περίοδο 1965-1967, οι ύβρεις (που ήταν στην ημερήσια διάταξη, με πιο συνήθεις τις «κλέφτη», «απατεώνα», «λωποδύτη», «καταχραστή», «γιδοβοσκέ» κ.α.) ήταν το λιγότερο. Συνήθως έπεφτε ξύλο. Πολύ ξύλο, μεταξύ ομάδων βουλευτών! Όπως βλέπουμε συχνά να συμβαίνει στη βουλή της Ουκρανίας. Με γροθιές και κλωτσιές, ενίοτε και με… καρεκλιές. Μάλιστα, το πρώτο μέτρο που εφήρμοσε η «μεταδικτατορική» κυβέρνηση στη βουλή, ήταν να… βιδωθούν οι καρέκλες, για να μην μπορούν να χρησιμοποιηθούν όπως παλαιότερα, σαν… ιπτάμενα αντικείμενα (και είναι ακόμα βιδωμένες). Λοιπόν, αλλού αυτά Ψυχάρηδες!

(ΥΓ): Συμφωνούμε απόλυτα στο ότι «ο λαός πρέπει να πάρει τη σκούπα». Να την πάρει και να σαρώσει τους υπευθύνους της δυστυχίας μας. Τους πολιτικάντηδες και τα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια τους!