ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ΚΚΕ ΚΑΤΑ ΡΩΣΣΙΑΣ ΚΑΙ ΚΙΝΑΣ

kke-under-the-rain

Λέμε «αμερικανοκομμουνιστές» τους συριζαίους, αλλά μήπως τους… αδικούμε; Μήπως δεν είναι οι μόνοι σ’ αυτόν τον τόπο; Μήπως υπάρχουν και… κρυφοί αμερικανοκομμουνιστές, που δεν κάνουνε βίζιτες στη New York και στο London, ούτε νταραβερίζονται δημοσίως με τους διεθνείς αφέντες -το αντίθετο, δε χάνουν ευκαιρία να τους κατηγορούν για τα μύρια όσα- αλλά στα… μουλωχτά παίζουνε τον ίδιο ρόλο; Θα σας παραθέσουμε ένα κείμενο, με τίτλο: «Ρωσία – Κίνα: Η «ασφάλεια», η «ειρήνη» και η πραγματικότητα των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών». Πρόκειται για μια προσέγγιση των διεθνών σχέσεων που θα προσυπέγραφε άνετα και ο πιο φανατικός αμερικανόδουλος του πλανήτη. Αλλά είναι η επίσημη άποψη του «αντιιμπεριαλιστικού» και «αντιμονοπωλιακού» ΚΚΕ. Διαβάστε την μετά προσοχής και βγάλτε τα συμπεράσματά σας:

«Οι σχέσεις μας είναι οι καλύτερες ανάμεσα στις σχέσεις των χωρών», δήλωσε ο νέος πρόεδρος της Κίνας Σι Τζινπίνγκ κατά τη διάρκεια ομιλίας του μπροστά σε φοιτητές του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων (MGIMO) στη Μόσχα και ενώ πραγματοποιεί το πρώτο του ταξίδι στο εξωτερικό από τότε που εκλέχτηκε.

«Αυτές οι ισχυρές σχέσεις αποτελούν σημαντική και σταθερή εγγύηση της διεθνούς ισορροπίας», σημείωσε ο Σι Τζινπίνγκ ενώ τοποθετήθηκε και την ανάγκη «για περαιτέρω ενίσχυση της στρατηγικής συνεργασίας των δυο χωρών στη διεθνή σκηνή ώστε να διασφαλιστούν η ειρήνη και η σταθερότητα στον κόσμο». Την Παρασκευή, ο Σι, κατά τη συνάντησή του με τον Πούτιν τόνισε ότι Ρωσία και Κίνα έχουν τις ίδιες απόψεις σε μεγάλα διεθνή θέματα.

Είναι γεγονός ότι υπάρχει μία στενότερη συνεργασία των δύο χωρών, ιδιαίτερα σε ζητήματα «ασφάλειας» και «άμυνας». Δεν είναι τυχαίο ότι το τελευταίο διάστημα η Κίνα έρχεται ολοένα και πιο κοντά στις ρωσικές θέσεις κατά της αντιπυραυλικής «ασπίδας» ΗΠΑ – ΝΑΤΟ. Επίσης, προβάλλεται έντονα το σενάριο ανάπτυξης ρωσο-κινεζικής συνεργασίας αποτροπής των αμερικανικών σχεδίων.

Το γεγονός αυτό σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να εξασφαλίσει την «ασφάλεια» και την «ειρήνη» προς όφελος των λαών ούτε να αλλάξει τον χαρακτήρα αυτών των χωρών, οι οποίες βρίσκονται στις πρώτες θέσεις στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα και χαράσσουν πολιτική τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό με κριτήριο την προώθηση των συμφερόντων των μονοπωλίων τους. Και οι εξελίξεις αυτές είναι μία πλευρά των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, που οξύνονται σε περίοδο καπιταλιστικής κρίσης».