ΟΙ ΔΟΛ-ΙΟΙ ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ

DOL

Ποιο είναι το μέγα θέμα που απασχολεί τα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια του Μνημονίου; Μήπως είναι η δυστυχία του ελληνικού λαού, για την οποία ευθύνονται οι προστάτες τους, του σάπιου μεταπολιτευτικού κατεστημένου κι αυτά τα ίδια τα παπαγαλάκια που τους στηρίζουν μανιωδώς; Όχι, βέβαια. Αυτά είναι… ψιλά γράμματα γι’ αυτούς τους μασκαράδες. Το πρόβλημά τους είναι η ανάσχεση της Χρυσής Αυγής, που τους «κόβει την ανάσα», όπως ομολογούν. Κι από κει κι έπειτα, ο καθένας απ’ αυτούς τους αναλυτές (εκ του προχείρου…), δίνει το δικό του γιατροσόφι για την πολυπόθητη ανάσχεση. Τι κι αν όλα εφαρμόζονται και αποτυγχάνουν; Αυτοί, εκεί, στις… επάλξεις του συστήματος, συνεχίζουν αυτό που ξέρουν πολύ καλά να κάνουν. Θα σας παραθέσουμε παρακάτω ένα άρθρο με τον προκλητικό τίτλο «Δαίμονες», από έντυπο του ΔΟΛ-ιου συγκροτήματος για να διαπιστώσετε ιδίοις όμασι τον πανικό και την απελπισία τους:

«Ορισμένοι προτείνουν από καιρό ειδικά μέτρα κατά της Χρυσής Αυγής – ακόμη και να μην υπολογίζονται στο μέτρημα οι ψήφοι των βουλευτών της ζήτησε ο Βαγγέλης Βενιζέλος. Ακολουθούν και άλλοι που βλέπουν το δέντρο και όχι το δάσος. Νομίζουν ότι πρόκειται απλώς για μια νεοναζιστική παρέα.

Η επιπολαιότητα στην αντιμετώπιση μιας Ακροδεξιάς που δεν κινείται πλέον στο περιθώριο του κοινοβουλευτικού συστήματος, αλλά έχει αλώσει ένα τμήμα του «με τη θέληση του κυρίαρχου λαού», μπορεί να αποβεί αέρας στα πανιά της.

Στη συνταρακτική αποκάλυψη των «ΝΕΩΝ» για τα «κατηχητικά του μίσους», οι πολιτικές δυνάμεις αντέδρασαν με τον συνήθη τυφλοσούρτη: κατήγγειλαν, προειδοποίησαν, ανέλυσαν, διακήρυξαν κατά της Χρυσής Αυγής και των μεθόδων της. Η ψυχολόγος Μαριέττα Πεπελάση όμως πήγε στον πυρήνα του προβλήματος: «Η Χρυσή Αυγή εκμεταλλεύεται τα κενά που υπάρχουν στον τόπο».

Από αυτή την άποψη το πρόβλημα δεν βρίσκεται στους ακροδεξιούς μασκαράδες που κάνουν τους καθηγητές, τους εκπαιδευτές, τους φιλάνθρωπους ή τους καλούς Σαμαρείτες. Αυτούς που πέρυσι τέτοιο καιρό δεν ήξερε κανείς, ούτε απασχολούσαν κανέναν με τις λίγες χιλιάδες ψήφους που έπαιρναν επί δεκαετίες στις εκλογές.

Το πρόβλημα βρίσκεται στην ελληνική κοινωνία: τετρακόσιες πενήντα χιλιάδες χέρια έριξαν στην κάλπη το «μαύρο ψηφοδέλτιο», κατ’ επανάληψη, το περασμένο καλοκαίρι. Αν πάρουμε τοις μετρητοίς τους δημοσκόπους, στις επόμενες μπορεί να είναι περισσότεροι. Και αν αναλογιστούμε πώς ψήφισαν οι Ιταλοί, μπορεί να μας κοπεί η ανάσα για το πού μπορεί να φτάσει η εκτροπή στην Ελλάδα.

Αυτό δεν συμβαίνει υπό την επήρεια της γοητείας του Μιχαλολιάκου, τις αγοραίες εκφράσεις του Παναγιώταρου και τους κουτσαβακισμούς του Κασιδιάρη. Δεν είναι η Χρυσή Αυγή που παράγει τον τύπο ψηφοφόρου που θέλει να τους τσακίσει όλους. Είναι αυτός ο τύπος ψηφοφόρου που παράγει τη Χρυσή Αυγή. Υπάρχουν οι μαυροντυμένοι που κάνουν στα σχολεία ακροδεξιά κατήχηση. Αλλά υπάρχουν και οι γονείς που προσφέρουν τα παιδιά τους.

Τα κοινοβουλευτικά κόμματα πρέπει να κατανοήσουν ότι είναι λάθος να μεταφέρουν τη συγκεκριμένη οργάνωση στο κέντρο της πολιτικής σκηνής, με εύκολες δηλώσεις. Οι «εγέρθητοι» και τα καμώματά τους υπόκειται στον ποινικό νόμο, όχι στην πολιτική κριτική και δεν αντιμετωπίζονται με ιδέες όπως να τεθεί εκτός νόμου το κόμμα τους.

Συνεπώς επιστρέφουμε σε αυτό που επισήμανε η Πεπελάση: όσο υπάρχει το κενό, όσοι έχουν πέσει μέσα θα καλούν τους δαίμονες για να τους βγάλουν. Το έχει εξηγήσει ο γάλλος συγγραφέας Ρομπέρ Σαμπατιέ: «Κάποιος πουλάει την ψυχή του στον διάβολο, επειδή ο Θεός δεν ενδιαφέρεται να αγοράσει».

Αν καταλάβαμε καλά, ο αρθρογράφος προτείνει να μην ασχολούνται τα κόμματα του… συνταγματικού τόξου με ότι λέει και πράττει η Χρυσή Αυγή (αυτό λέγεται «συνωμοσία σιωπής» και το έχουμε αντιμετωπίσει πολλάκις στο παρελθόν), γιατί την φέρνουν στο επίκεντρο. Αλλά, αυτός που συστήνει στους άλλους να μην ασχολούνται, γιατί άραγε ασχολείται ο ίδιος;