ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΝΤΑΙ

Κάποιοι «συνωμοσιολόγοι» στην Ελλάδα έλεγαν λίγο πριν από τις αμερικανικές εκλογές, ότι από το αποτέλεσμά τους θα εξαρτηθεί η επόμενη κυβέρνηση στην… Ελλάδα. Πιο συγκεκριμένα, ισχυρίζονταν πως αν επανεκλεγεί ο Ομπάμα ανοίγει ο δρόμος για τον ΣΥΡΙΖΑ, εάν όχι κλείνει ο δρόμος του ΣΥΡΙΖΑ προς την εξουσία. Ο Ομπάμα επανεξελέγη και παρατηρούμε πως οι αμερικανοκομμουνιστές του ΣΥΡΙΖΑ πολύ το χάρηκαν, οπότε τα σενάρια των «συνωμοσιολόγων» φαίνεται πως έχουν βάση.

Με άρθρο της, λοιπόν, στο συστημικό «Βήμα της Κυριακής», υπό τον τίτλο «Παλιές και νέες προκλήσεις της τετραετίας», η… φέρελπις Ρένα Δούρου του ΣΥΡΙΖΑ, εν δυνάμει υπουργός των Εξωτερικών σε μια μελλοντική κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ (κι αυτό έχει τη σημασία του), πανηγυρίζει για την επανεκλογή του Ομπάμα, του οποίου πλέκει το εγκώμιο, και καταλήγει στο συμπέρασμα πως τώρα οι… φίλοι μας οι Αμερικανοί θα πιέσουν τη Μέρκελ να «χαλαρώσει τη μέγγενη της λιτότητας»! Ιδού το άρθρο – αποκάλυψη του πραγματικού νεοταξικού ρόλου των αμερικανο-αριστεριστών του ΣΥΡΙΖΑ:

«Αν το 2008 η εκλογή του πρώτου μαύρου προέδρου στις ΗΠΑ είχε δημιουργήσει τεράστιες ως υπερβολικές προσδοκίες, η επανεκλογή του στις 6 Νοεμβρίου δεν υπολείπεται συμβολισμών. Όπως, ότι έγινε ο δεύτερος πρόεδρος των Δημοκρατικών, μετά τον Μπιλ Κλίντον, που κερδίζει δεύτερη συνεχόμενη θητεία. Ή ότι κατάφερε να επιβιώσει της παρατεταμένης, και συχνά σπαρμένης με ανακρίβειες, εκστρατείας της σκληροπυρηνικής Δεξιάς (τύπου Tea Party), η οποία είχε θέσει στόχο να τον κάνει να γίνει «one term president» (ο πρόεδρος της μιας θητείας).

Στην πρώτη θητεία, οι κορυφαίες αποφάσεις της εξωτερικής πολιτικής του Μπαράκ Ομπάμα είχαν να κάνουν κυρίως με τον χειρισμό επιλογών του προκατόχου του - απόσυρση από το Ιράκ, αναγγελία αποχώρησης από το Αφγανιστάν, υπό τη σκιά της κλυδωνιζόμενης, από το 2007, αμερικανικής οικονομίας. Τώρα, απαλλαγμένος από το άγχος της επανεκλογής, ο Ομπάμα είναι πιθανό να κινηθεί στην κατεύθυνση αυτού που ο Zbigniew Brzezinski ονομάζει «ηγεσία» των ΗΠΑ στην παγκόσμια σκακιέρα, έναντι της «κυριαρχίας» τους. Εργαλείο του σε αυτή την κατεύθυνση το υπό διαμόρφωση (υπό τη σκιά μιας προβληματικής οικονομίας) «δόγμα Ομπάμα»: δηλαδή η πολυμέρεια, η γνωστή προσέγγιση «leading from behind», σε συνδυασμό με τις μυστικές επιχειρήσεις (όπως αυτή που κατέληξε στον θάνατο του Μπιν Λάντεν τον Μάιο του 2011 ή εκείνες των μη επανδρωμένων σκαφών στο Αφγανιστάν ή στην Υεμένη κατά των Ταλιμπάν)…

Η πρωτοκαθεδρία λοιπόν των ΗΠΑ αμφισβητείται ανοικτά - οι χώρες των BRICS το θυμίζουν άλλωστε αυτό συστηματικά - και σε αυτό το περιβάλλον καλείται να κινηθεί ο επανεκλεγείς πρόεδρος, που θα ήταν πανευτυχής αν δεν είχε, πέραν όλων των άλλων, να αντιμετωπίσει και το σοβαρό οικονομικό πρόβλημα της Ευρώπης.

Εκεί όπου, μέσω ΔΝΤ, η Ουάσιγκτον συγκρούεται με το Βερολίνο και την εμμονή του στη λιτότητα για την αντιμετώπιση της κρίσης της ευρωζώνης. Τα επανειλημμένα ταξίδια του Τίμοθι Γκάιτνερ στις μεγάλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και οι δηλώσεις του αποτυπώνουν και το μεγάλο ενδιαφέρον και την ανησυχία των ΗΠΑ. Και τούτο γιατί οποιοδήποτε «ατύχημα» στην Ευρώπη υπονομεύει κάθε προσπάθεια ανάταξης της αμερικανικής οικονομίας. Η επανεκλογή Ομπάμα, παρά τα δημοσίως λεχθέντα, προβληματίζει τη Μέρκελ, καθώς την πιέζει να χαλαρώσει τη μέγγενη της λιτότητας. Η καγκελάριος πάντως δεν δείχνει διατεθειμένη να υποχωρήσει, προαναγγέλλοντας βαρομετρικό χαμηλό στις σχέσεις των δύο πλευρών…».