Ο Βενιζέλος, οι εβραίοι και στο βάθος… Τσίπρας

Όπως έγινε γνωστό, την προηγούμενη βδομάδα, κατά τη συνεδρίαση Επιτροπής της βουλής ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ –μέσα στη λογοδιάρροια που τον διακρίνει- είπε ότι είδε ονόματα εβραίων να φιγουράρουν πρώτα στη λίστα των φοροφυγάδων (πιο γνωστή ως «λίστα Λανγκάρντ»). Πως του ’ρθε και το’ πε είναι απορίας άξιον. Σίγουρα θα το’ χει μετανιώσει πικρά, αλλά όπως φαίνεται είναι μάλλον αργά. Κι ούτε φαίνεται να τον σώζουν οι προηγούμενες σχέσεις του με τους εκπροσώπους του σιωνισμού. Στους σιωνιστές ισχύει απόλυτα ότι έστω κι αν τους έχεις κάνει χίλια καλά κι ένα στραβό, το στραβό είναι που μένει. Λάθος ασυγχώρητο, λοιπόν, έκανε ο Βενιζέλος και θα το πληρώσει ακριβά. Έτσι κι αλλιώς, δεν τον έχουν ανάγκη οι σιωνιστές, αυτός τους έχει ανάγκη. Κι από «καλογέρους», το «μοναστήρι» να’ ναι καλά. Ξέρετε πόσοι περιμένουν στην ουρά;

Χτύπησαν, λοιπόν, τα πρώτα καμπανάκια για τον Ευ. Βενιζέλο. Η πρώτη «προειδοποιητική βολή» ήρθε από το «Βήμα», με άρθρο του Ιακώβ Σιμπή, με τίτλο «Ο Ευ. Βενιζέλος και οι Εβραίοι». Το φαινομενικά πολύ περίεργο είναι ότι το άρθρο αναδημοσιεύθηκε αμέσως -και μάλιστα σε περίοπτη θέση- στο επίσημο διαδικτυακό όργανο του ΣΥΡΙΖΑ. Φαίνεται πως εκείνη η θερινή συνάντηση Τσίπρα-Πέρες μόνο τυχαία δεν ήτανε κι ότι εκτός από τους κρατικοδίαιτους συνδικαλιστές της ΠΑΣΚΕ ο ΣΥΡΙΖΑ παίρνει από το ετοιμοθάνατο ΠΑΣΟΚ και τους παραδοσιακούς του προστάτες…

Ιδού και το άρθρο:

«Η παρατήρηση του κ. Βενιζέλου για τους Εβραίους που διέκρινε στην λίστα των φοροφυγάδων δεν με εξέπληξε, όμως με προβλημάτισε. Ούτε με εξέπληξαν οι παρατηρήσεις στενού συνεργάτη του (σε απαντητική επιστολή προς τον κ. Κοέν), όπως για παράδειγμα ότι ο κ. Βενιζέλος έχει Εβραίους φίλους, άρα δεν μπορεί να είναι αντισημίτης. Πολλοί χρησιμοποιούν αυτό το ανόητο επιχείρημα και όσον αφορά εάν ο κ. Βενιζέλος είναι ή όχι αντισημίτης αυτό το αφήνω στην κρίση εκείνων που έχουν κάποιες ευαισθησίες.

Όλα αυτά δεν με εξέπληξαν, διότι ο διαχωρισμός ανάμεσα στους Έλληνες Εβραίους και τους Έλληνες Χριστιανούς γινόταν ήδη από την ένταξη των Νέων Χωρών και της Θεσσαλονίκης. Μετά την πυρκαγιά του Αυγούστου 1917, που κατέστρεψε το μεγαλύτερο μέρος των εβραϊκών συνοικιών της πόλης, το ελληνικό κράτος δεν επέτρεψε στους Εβραίους να επιστρέψουν στα σπίτια τους και τους εγκατέστησε στα προάστια της πόλης.

Αυτό βέβαια κάποιοι συνεργάτες του τότε πρωθυπουργού της Ελλάδας, συνονόματου του κ. Βενιζέλου, το δικαιολόγησαν με διάφορους τρόπους, δεν παύει όμως να αποτελεί γεγονός. Όπως και μια ολόκληρη σειρά αντιεβραϊκών νόμων που ελήφθησαν αργότερα για την ομογενοποίηση της πόλης και τη συρρίκνωση του εβραϊκού πληθυσμού. Όπως και η εγκατάσταση στην πόλη μεγάλου αριθμού προσφύγων για την συνειδητή ανατροπή των δημογραφικών δεδομένων. Όπως και η υποστήριξη αμέσως μετά «πατριωτικών» οργανώσεων που κατέληξαν το 1931 στο πογκρόμ και τον πυρπολισμό της εβραϊκής συνοικίας Κάμπελ, με αποτέλεσμα περισσότεροι από 10.000 Εβραίοι να εγκαταλείψουν την πόλη.

Ακόμη κι ο ολοκληρωτικός σχεδόν αφανισμός των εβραϊκών κοινοτήτων στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, δεν ήταν φαίνεται αρκετός. Αρκεί να ανοίξουμε τις μεταπολεμικές εβραϊκές εφημερίδες και να διαβάσουμε: «Νομίζαμε πως μετά από όσα μας συνέβησαν στον πόλεμο το ελληνικό κράτος θα μας συμπεριφερόταν καλύτερα από ότι μας συμπεριφερόταν πριν από τον πόλεμο…», την αποχή των Εβραίων της Θεσσαλονίκης από τις εκλογές του Απριλίου 1946 διότι το κράτος τους υποχρέωνε να ψηφίζουν σε ξεχωριστές κάλπες. Εγώ ο ίδιος θυμάμαι ότι οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης μέχρι περίπου το 1960, ψήφιζαν όλοι ή οι περισσότεροι σε ξεχωριστά εκλογικά τμήματα. Ακόμα και η είδηση που δημοσιεύεται σε εβραϊκή μεταπολεμική εφημερίδα (1/3/47, όπου αναφέρεται η συμβουλή του εκπροσώπου της κυβέρνησης προς τους Εβραίους: «Να μη περιμένετε πολλά πράγματα. Να μη δημιουργείτε ισραηλιτικό ζήτημα. Να αλλάξετε τα ονόματά σας».

Τα παραδείγματα είναι πολλά και δεν τελειώνουν με μια επιστολή σε εφημερίδα.

Αυτό που με προβλημάτισε αυτή τη φορά είναι ότι ο κ. Βενιζέλος επέλεξε να κάνει αυτή τη «διάκριση» σήμερα, σε μια ιστορική στιγμή που η ακροδεξιά και ο νεοναζισμός σηκώνουν πάλι κεφάλι. Ενθαρρύνοντας έτσι τη δράση τους…».

Αμαλία Κουτσαβίτη