Πανικός στο κατεστημένο μπροστά στο ενδεχόμενο να πάρει την εξουσία η Χρυσή Αυγή

Τεράστιο είναι ήδη το πρόβλημα που αντιμετωπίζει το καταρρέων πολιτικό κατεστημένο με την Χρυσή Αυγή, αλλά τα… χειρότερα δεν έχουν έρθει ακόμα. Αν σταμάταγε εδώ το πράγμα, καλά θα ήταν (γι’ αυτούς, όχι για την Ελλάδα). Αλλά τίποτα δε φαίνεται να σταματάει την Χρυσή Αυγή, που στην πιθανότατη αποτυχία μιας μελλοντικής κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, θα είναι πλέον η μόνη λύση που θα’ χει απομείνει στους Έλληνες! «Αν αποτύχουμε κι εμείς, έρχεται κύμα εκφασισμού», παραδέχτηκε τις προάλλες ο ίδιος ο Τσίπρας στη Θεσσαλονίκη.

Το σοβαρό, λοιπόν, ενδεχόμενο να έρθει «γρήγορα» (εννοώ σε πολιτικό χρόνο) η ώρα που η Χρυσή Αυγή θα πάρει στα χέρια της το τιμόνι της χώρας και θα σαρώσει τα πάντα, απασχολεί πλέον στα σοβαρά τους ανθρώπους του κατεστημένου, οι οποίοι άρχισαν να εκφράζουν την… ανησυχία τους. Για παράδειγμα, βρήκα ένα άρθρο στο «Βήμα», του καθηγητή του πανεπιστημίου  της Τουλούζης (στην Γαλλία), Κολλέτη, με τον άκρως πανικόβλητο τίτλο «Το αβέβαιο μέλλον της Ελλάδας – Ο κίνδυνος εγκαθίδρυσης ενός νέου αυταρχικού καθεστώτος στην καρδιά της Ευρώπης». Επειδή το άρθρο είναι μακροσκελέστατο, σας παραθέτω τα πιο ενδιαφέροντα σημεία του, για να εξάγετε τα συμπεράσματά σας:

«Οι υποθέσεις όσον αφορά το άμεσο και πιο μακροπρόθεσμο μέλλον της Ελλάδας είναι πολλές. Η πιθανότερη, βραχυπρόθεσμα, είναι το χρέος να οδηγήσει τη χώρα σε ασφυξία. Ως συνέπεια αυτής της υπόθεσης, η πιθανότερη μακροπρόθεσμη προοπτική είναι, δυστυχώς, εκείνη του ξεπουλήματος των ανθρώπινων και φυσικών πόρων της χώρας. Η εναλλακτική επιλογή απέναντι σε αυτή τη διπλή εκδοχή (επιλογή που πρέπει απαραιτήτως να διερευνηθεί) είναι εκείνη της εφαρμογής ενός εθνικού σχεδίου ανάπτυξης. Αυτή η απολύτως ευκταία εναλλακτική επιλογή φαίνεται, ωστόσο, άκρως αβέβαιη.

Πράγματι, η λίαν ορατή ενίσχυση των εθνικιστικών και ξενόφοβων κινημάτων ενδέχεται να διαστρέψει τη θέληση των ολοένα και πιό πολυάριθμων Ελλήνων που επιθυμούν να ανακτήσουν την εθνική τους υπερηφάνεια, υπερηφάνεια που έχει καταπατηθεί από την κηδεμονία της χώρας από τους διεθνείς και ευρωπαϊκούς οργανισμούς. Η προοπτική της εγκαθίδρυσης ενός νέου αυταρχικού καθεστώτος στην καρδιά της Ευρώπης δεν πρέπει, συνεπώς, να αποκλείεται…

Ο κίνδυνος εγκαθίδρυσης ενός αυταρχικού καθεστώτος στην καρδιά της Ευρώπης

Στην περίπτωση που θα επιτελείτο μια τέτοια συνειδητοποίηση, ο μεγαλύτερος κίνδυνος θα μπορούσε να προέλθει από την ενδεχόμενη αδυναμία των δημοκρατικών δυνάμεων να συννενοηθούν παρόλα όσα τις χωρίζουν για να επιτρέψουν την επεξεργασία και εφαρμογή ενός εθνικού σχεδίου ανάπτυξης. Καθώς και από την υποτίμηση, από μέρους αυτών των δυνάμεων, τόσο του επιτακτικού χαρακτήρα της ανάπτυξης των παραγωγικών δραστηριοτήτων όσο και των σοβαρών επιπτώσεων που έχει στην καθημερινή ζωή η παρουσία μεταναστών που αναζήτησαν καταφύγιο σε μια χώρα η οποία δεν είναι σε θέση πλέον να τους υποδεχτεί υπό τις αρμόζουσες συνθήκες. Οπότε, την ιδέα της υπεράσπισης του έθνους θα την καπηλεύονταν τα εθνικιστικά και ξενόφοβα κινήματα όπως η «Χρυσή Αυγή» η οποία κατόρθωσε ήδη να «πείσει» σχεδόν έναν Έλληνα πολίτη στους δέκα, και να επιτύχει τις καλύτερες εκλογικές επιδόσεις της στα μεγάλα αστικά κέντρα (στην Αθήνα, σημειωτέον) και σε περιοχές που είναι γνωστές, ωστόσο, για την αντίσταση που προέβαλλαν στους γερμανούς ναζί κατά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο…

Το ενδεχόμενο της κατάληψης της εξουσίας από κινήματα απροκάλυπτα φασιστικά δεν πρέπει καθόλου να υποτιμάται. Ήδη, οι ομάδες κρούσης των χρυσαυγιτών επιβάλλουν την «τάξη» και την «ασφάλεια» στο κέντρο των μεγάλων πόλεων και τα προάστειά τους, μη διστάζοντας να επιδεικνύονται μονίμως με στολές όμοιες με εκείνες των δυνάμεων καταστολής (στρατιωτικά ρούχα, μπερέδες) και μη παραλείποντας να ξυλοκοπούν τους «ανεπιθύμητους» ξένους.

Είναι δύσκολος λοιπόν, ο δρόμος που οδηγεί στην επεξεργασία ενός δημοκρατικού εθνικού σχεδίου ανάπτυξης. Υπάρχει, όμως, και πρέπει να διερευνηθεί από εκείνους που απορρίπτουν ένα μέλλον που παρουσιάζεται ως μονόδρομος χαραγμένος εκ των προτέρων. Είναι καθήκον των δημοκρατικών δυνάμεων της ελληνικής κοινωνίας να συσπειρωθούν για να επεξεργαστούν το σχέδιο ανάπτυξης που η χώρα έχει ανάγκη και να αποτρέψουν, όσο είναι ακόμα καιρός, την εγκαθίδρυση ενός νέου αυταρχικού καθεστώτος.

Το έργο είναι, σίγουρα, δύσκολο και το ζήτημα της παραμονής ή όχι της Ελλάδας στην ευρωζώνη αποτελεί αυτή τη στιγμή μια διαχωριστική γραμμή που αντιπαραθέτει τις ελληνικές πολιτικές δυνάμεις σύμφωνα με μια περίπλοκη γεωμετρία. Αυτό το ζήτημα είναι αποφασιστικής σημασίας και συγχρόνως δύσκολο, καθώς τα στοιχεία που καθορίζουν την επιλογή δεν είναι μονοσήμαντα. Η έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη, χωρίς άλλες ριζικές αλλαγές, θα παρουσίαζε πολλά πλεονεκτήματα, αλλά και τα μειονεκτήματα δεν θα ήταν λιγότερα. Αυτά τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα δεν θα περιορίζονταν στις συνήθεις και γνωστές συνέπειες μιας σημαντικής υποτίμησης (σημαντική αύξηση του κόστους των εισαγόμενων προϊόντων, σημειωτέον). Εν πάση περιπτώσει, η ενδεχόμενη έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη και η ipso facto επάνοδος σε ένα εθνικό νόμισμα (τη νέα δραχμή) δεν θα μπορούσαν να αποτελέσουν από μόνες τους ένα εθνικό σχέδιο ανάπτυξης.

Όσο για τους ευρωπαϊκούς οργανισμούς αυτοί οφείλουν να σταματήσουν να χρησιμοποιούν την Ελλάδα ως πεδίο πειραματισμών στο οποίο δοκιμάζονται οι πολιτικές που χρησιμοποιούν την κρίση για να επιβάλλουν μια γιγαντιαία κοινωνική οπισθοδρόμηση. Στο πλαίσιο της Ευρώπης, είναι καιρός να σταματήσει ο εκβιασμός όσον αφορά τις άμεσες αρνητικές επιπτώσεις μιας ενδεχόμενης έξωσης από την ευρωζώνη (κίνδυνος μη καταβολής των συντάξεων ή των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων). Είναι καιρός να συνειδητοποιηθεί ότι εκείνο που επείγει δεν είναι η απαίτηση της αποπληρωμής του χρέους της Ελλάδας και οι ατελείωτες θυσίες του πληθυσμού της, αλλά να βοηθηθεί η χώρα να εξασφαλίσει την ανάπτυξή της (κατευθύνοντας ιδιαίτερα τις ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις προς τις παραγωγικές επενδύσεις). Ο κίνδυνος της αδυναμίας πληρωμών της Ελλάδας και εκείνος που συνδέεται με τις συνέπειες μιας εξόδου της χώρας από την ευρωζώνη πρέπει λοιπόν να πάψουν να χρησιμοποιούνται ως απειλές. Ταυτόχρονα, πρέπει να ληφθεί υπόψιν και ενας άλλος κίνδυνος, για τον οποίο σπανίως γίνεται λόγος, εκείνος της εγκαθίδρυσης ενός αυταρχικού καθεστώτος. Αυτός ο κίνδυνος είναι σοβαρός, τόσο όσον αφορά τις πιθανότητες να υλοποιηθεί όσο και τις ενδεχόμενες επιπτώσεις του. Οι Ευρωπαίοι θα είχαν άδικο, άλλωστε, να πιστεύουν ότι ο εν λόγω κίνδυνος θα περιοριζόταν στην Ελλάδα. Τα εκλογικά ποσοστά που επέτυχε η άκρα δεξιά σε χώρες όπως η Ιταλία ή η Γαλλία επιβεβαιώνουν ότι η χρόνια απουσία απάντησης στα προβλήματα που οι ευρωπαϊκοί λαοί έχουν να αντιμετωπίσουν (ανεργία, ανασφάλεια, έλλειψη δημοκρατίας) αποτελεί το καλύτερο φυτόχωμα για να ευδοκιμήσουν εκ νέου οι εθνικιστικές κα δη φασίζουσες ιδέες».

Αμαλία Κουτσαβίτη