Η υποκρισία της αριστεράς, η τρομαγμένη ηγεσία της κεντροδεξιάς και η χρυσή ευκαιρία της Νέας Δεξιάς και της Ελλάδας

«Σοκ και δέος» ένιωσαν οι λεγόμενοι «δημοκράτες» και «προοδευτικοί» αυτής της χώρας, από το λόγο του Γ.Γ. της Χρυσής Αυγής, Ν. Μιχαλολιάκου, στις Θερμοπύλες. Και μίλησαν για «πρόκληση προς τη δημοκρατία», για «εμφυλιοπολεμικό κήρυγμα», για «φασιστική απειλή», για «τάγματα εφόδου», κ.τ.λ., κ.τ.λ. Αλλά όλοι αυτοί δεν ένιωσαν τα ίδια συναισθήματα όταν βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και οι λεγόμενοι «Σταμουλοκολλάδες» της πρώην ΕΑΣ, πρωτοστατούσαν στο δημόσιο ξεγύμνωμα (!!!) των τότε ιδιοκτητών των αστικών λεωφορείων της Αθήνας. Ούτε όταν η Παπαρήγα έριξε το σύνθημα της «ανυπακοής». Ούτε όταν ο βουλευτής Αχαΐας του ΚΚΕ, Καραθανασόπουλος, ολοκλήρωνε ομιλία του στη βουλή κραυγάζοντας «φωτιά και τσεκούρι», την ίδια ώρα που έξω από τη βουλή οργανωμένες συμμορίες της άκρας αριστεράς πυρπολούσαν ακόμα και ιστορικά κτίρια των Αθηνών.

Ούτε όταν με την ενθάρρυνση του ΣΥΡΙΖΑ (στα φανερά) και του ΠΑΣΟΚ (στα κρυφά) καιγόταν η Ελλάδα απ’ άκρου εις άκρον κατά τα «Δεκεμβριανά» του 2008. Ούτε όταν τρεις άνθρωποι -μεταξύ των οποίων και μια έγκυος γυναίκα- καίγονταν ζωντανοί μέσα στην τράπεζα Marfin, την ίδια ώρα που οι «διαδηλωτές» εμπόδιζαν (!!!) τα οχήματα της Πυροσβεστικής να κατασβήσουν τη φονική πυρκαγιά, ουρλιάζοντας «αφήστε τους να καούν»! Ούτε όταν εκπρόσωποι ακόμα και αρχηγοί κοινοβουλευτικών κομμάτων δηλώνουν συχνά-πυκνά από το βήμα της βουλής πως, «αυτός ο νόμος θα μείνει στα χαρτιά». Ούτε, ούτε, ούτε… Θα μπορούσα να αναφερθώ σε  πολλά ακόμη παρόμοια περιστατικά, αλλά σεβόμενη το χώρο ανέφερα τα πιο χαρακτηριστικά.

Αυτά λοιπόν που μπορούμε να παρατηρήσουμε, είναι τα εξής:

1ο) Οι αριστεροί –και όχι μόνον αυτοί- είναι μεγάλοι υποκριτές. Τα θέλουν όλα δικά τους, κι όταν νιώθουν να τα χάνουν κάνουν σαν τα μικρά παιδιά.

2ο) Το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του δε μπορεί να χωνέψει πως υπάρχει πλέον και μια άλλη πολιτική δύναμη, τελείως διαφορετική από τις κατεστημένες, που δικαιούται να έχει δημόσιο λόγο και που ο λόγος της αυτός αποδεδειγμένα έχει μεγάλη απήχηση στον κόσμο.

3ο) Η «δημοκρατία» κινδυνεύει από τα Μνημόνια και την εξαθλίωση που απλόχερα σκορπούν σ’ όλους τους Έλληνες, από το ξεπούλημα σε τιμή ευκαιρίας του εθνικού μας πλούτου, από την πολιτική διαφθορά που συνεχίζεται σα να μη συμβαίνει τίποτα, από την ανεργία, από την έκρηξη της λαθρομετανάστευσης και της εγκληματικότητας κ.α. πολλά φαινόμενα της σημερινής εποχής των «ισχνών αγελάδων».

4ο) Η ηγεσία της αποκαλούμενης «κεντροδεξιάς» είναι ένας εσμός από τρομαγμένα ανθρωπάκια, που άγονται και φέρονται από νοσταλγούς των πιο ανελεύθερων, αντιλαϊκών και απάνθρωπων καθεστώτων που εμφανίστηκαν στη σύγχρονη πολιτική ιστορία του κόσμου. Πουθενά αλλού δεν υπάρχει παρόμοια κατάσταση, παρά μόνον στη μεταπολιτευτική Ελλάδα.

5ο) Η ανάδειξη της Χρυσής Αυγής σε κοινοβουλευτική δύναμη και η ενδεχόμενη (και αναμενόμενη, υπ’ αυτές τις συνθήκες) ενδυνάμωσή της, είναι –εκτός όλων των άλλων- και μια χρυσή ευκαιρία για να τεθεί η αριστερά στη γωνία και να βρει επιτέλους ο πατριωτικός χώρος μια συνεπή και αξιοπρεπή πολιτική έκφραση για να αλλάξουν συνολικά τα πράγματα και να ξαναγίνει η Ελλάδα μας ελληνική!

Αμαλία Κουτσαβίτη